ONS VERHAAL

Welkom bij Woeste Hoogte

Wij zijn Rens en Elisa. Samen met onze kinderen, Menno en Simon, kwamen we hier in de winter van 2016 wonen. We vonden deze plek tijdens een wandeling — op een moment dat we geen huis hadden, geen werk, en de kinderen net naar hun nieuwe school in Malden hadden gebracht.

Het roer om

Ruim een jaar eerder woonden we nog in Haarlem, waar we eigenlijk alles voor elkaar hadden. Elisa werkte voor het documentairefestival IDFA en Rens had een videoproductiebedrijf, Hummingbird Film. We woonden in een fijne buurt, en toch knaagde er iets. Na veel gesprekken hakten we de knoop door en gooiden we het roer radicaal om. We verkochten ons huis, Elisa nam ontslag en Rens deed zijn bedrijf van de hand. De kinderen namen afscheid van school en samen vertrokken we op reis, op zoek naar een plek in de natuur waar we met ons gezin konden gaan wonen. Voor vertrek tekenden we onze droomplek: een huis op een heuvel, een riviertje in het dal en veel bomen eromheen.

De reis

Onderweg bezochten we verschillende ecovillages: plekken waar mensen in harmonie met hun omgeving samenleven. Gelijkgestemden die in een soort dorp wonen en werken, waar eenvoud en innovatie samenkomen tot een sociaal en ecologisch bestaan. We ervoeren ze als kleine bubbels vol idealen, maar ook als veerkrachtige gemeenschappen die laten zien hoe het anders kan — plekken waar gewerkt wordt aan herstel van de grond, van gemeenschap en van een evenwichtig leven.

We leerden veel over permacultuur, voedselbossen, composttoiletten en ecologisch bouwen, maar net zo goed over reiki, yoga, meditatie en ademwerk. De kinderen kregen les van ons; hun schoolboeken hadden we meegenomen. 's Ochtends studeerden we, 's middags konden we de theorie vaak meteen in de praktijk onderzoeken. Een fijne manier van leren — toen we terugkwamen, bleken ze geen achterstand te hebben opgelopen, maar juist een schat aan ervaringen rijker te zijn.

Toch vonden we steeds nét niet de plek waar we wilden blijven. In Frankrijk kwamen we dichtbij: in de Périgord Vert stond een huis dat we bijna kochten. De eigenaren waren Nederlanders (van De Bolster zaden) die de grond altijd schoon hadden gehouden; de moestuin en boomgaard waren al volgroeid. Maar de dorpsschool was, op zijn zachtst gezegd, niet onze stijl. En omdat iedereen het eens moest zijn, trokken we weer verder.

De terugkeer

Uiteindelijk keerden we, met de staart tussen de benen, terug naar Nederland. Gedesillusioneerd trokken we in bij de ouders van Rens. De kinderen gingen naar school in Malden, wij bezochten huizen in Nijmegen en solliciteerden naar werk. Onze droom hadden we opgegeven; we legden ons erbij neer.

En toen, een paar dagen later, wandelden we door het bos, raakten we de weg kwijt en stonden we ineens in de tuin van Woeste Hoogte. Een verlaten boshuis op één hectare grond. Precies wat we ons een jaar eerder in Haarlem hadden voorgesteld; precies het droomhuis dat we samen hadden getekend. Een heuvel met een klein huis, veel bomen en in het dal de Maas. We hadden onze plek alsnog gevonden. Het huis stond leeg en de eigenaar, meneer Beltman, zocht een huurder. We mochten er meteen in en stortten ons er vol overgave op. Na twee jaar kregen we de kans om het huis met de grond te kopen.

Het opknappen

Het terrein was overwoekerd. Rens verwijderde bospest en Amerikaanse eik om meer licht te maken voor jonge aanplant: eetbare struiken en bomen. Inmiddels groeien er meer dan 200 verschillende eetbare planten en paddenstoelen, verspreid door het bos. Wie er oog voor heeft, herkent ze.

Tegelijk legden we een vuurplaats, een vijver, een ecotoilet en een buitendouche aan, bouwden we een glazen yurt en plaatsten we twee pipowagens, elk ruim opgezet en met een eigen vuurplaats. Daarmee was de start van Woeste Hoogte een feit.

Woeste Hoogte

Ons huis ligt op een heuvel met uitzicht over de fraaie Mookerheide. Aan de andere kant wandel je zo het bos in — Xanten, de middeleeuwse naam van dit oerbos dat doorloopt tot in Duitsland. De Wolfsberg, de Duivelsberg en de Sint-Jansberg vormen een landschap vol weidse vergezichten, en met de Maas die onder aan de heuvel meandert en meren als de Mookerplas en de Kraaijenbergse Plassen is het een heerlijk afwisselend gebied.

We merken dat we onze gasten hier echt iets te bieden hebben. We willen een plek zijn waar je tot rust komt, waar ruimte ontstaat om opnieuw te verbinden met de natuur, met jezelf en met elkaar. We delen deze plek met plezier. Onze gasten horen bij Woeste Hoogte; ze voegen iets toe en verdiepen de plek.

2025

Inmiddels is het 2025. Het bouwen is grotendeels achter de rug en we zijn gesetteld. Nog altijd delen we onze plek met gasten van heinde en verre, en we boffen met de mensen die komen. Veruit de meesten begrijpen wat Woeste Hoogte is en genieten met respect van wat we in de loop der jaren hebben opgebouwd. Wie had gedacht dat er zoveel fijne mensen op zoek waren naar een moment van rust, op een plek waar de dingen zijn zoals ze horen te zijn?
En toch begint het bij ons onvermijdelijk weer te kriebelen. Hoe dat afloopt? Dat zien we wel...

2026

Menno en Simon zijn inmiddels op kamers in Arnhem, waar ze International Development en Landschapsarchitectuur studeren. Elisa werkt nog altijd bij het Openluchtmuseum, en Rens gebruikt de tijd die vrijkwam, nu alles is opgebouwd en de kinderen hun eigen weg gaan, om te schrijven aan zijn debuut: een apocalyptische familieroman over een gezin dat opnieuw moet leren samenleven in een wereld die uiteenvalt. 
Een verhaal over een gewoon gezin dat tijdens een vakantie wordt afgesneden van de wereld wanneer een wereldwijde klimaatramp alle communicatie lamlegt, iedereen is geëvacueerd of op de vlucht, de overheden 'out of order'. Op de terugweg naar huis moeten ze kiezen welke manier van leven, en welke waarden, het nog wil vasthouden in een chaotische wereld waarin de oude structuren zijn verdwenen.
Een literaire collapse-roman in de traditie van In het land der laatste dingen (Paul Auster), De weg (Cormac McCarthy) en De stad der blinden (José Saramago) maar verteld als een ode aan de menselijkheid. Waar die romans de kou en de leegte van het einde verkennen, gaat dit boek over liefde, opvoeding, muziek, humor en de kracht van gemeenschap. Een liefdesbrief aan wat overblijft als alles wegvalt.